Το κείμενο αυτό δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια περιήγηση στα κοιμητήρια του κόσμου. Σε τόπους που αναπαύονται πνεύματα μεγάλα. Αλλά και τόπους πένθους και πόνου. Τα νηπενθή είναι η παρηγοριά στην απώλεια. Και ποια είναι αυτά; Η μνήμη, το έργο ή μήπως μιαν ελπίδα για κάτι πέραν από αυτόν τον κόσμο που ζούμε;
Το τελευταίο αίμα
O T.S. Eliot και το Brexit
Η χαρά της ζωής
Η χαρά της ζωής είναι η χαρά του έρωτα. Πώς έφθασε ο δυτικός πολιτισμός στη δαιμονοποίηση του έρωτα; Ποιόν ρόλο έπαιξε η Χριστιανική πίστη και πώς αυτή ερμηνεύτηκε ή παρερμηνεύτηκε από την Εκκλησία; Το παρόν κείμενο κινείται σ'έναν νοητό άξονα που συνδέει τον Αριστοτέλη, τον Χριστό και την Δυτική κοσμοαντίληψη και αποπειράται να έρθει αντιμέτωπο με τα ερωτήματα αυτά.




