Περί ἀνέμων καὶ ὑδάτων
Μπήκαμε αισίως στο τελευταίο τρίτο του φετινού Αυγούστου. Και βρήκαμε να μας περιμένει ένα κύμα καύσωνα, το πρώτο κανονικό του θέρους. Θα κρατήσει για 5-6 μέρες λένε οι ειδικοί. Η πόλη δεν έχει γεμίσει ακόμη. Πολλοί είναι ακόμη στις εξοχές, βουνό ή θάλασσα. Εγώ βρίσκομαι στην πρωτεύουσα, κάπου στα νότια προάστια της μεγάλης πόλης. Ξύπνησα… Συνέχισε να διαβάζεις Αύγουστε, καλέ μου μήνα
Το κείμενο αυτό θέτει δυο απλά ερωτήματα. Τί ωθεί έναν άνθρωπο να γράψει; Και ποιό είναι το μέλλον της ανθρώπινης γραφής στον κόσμο της τεχνητής νοημοσύνης; Τα ερωτήματα είναι όπως πάντα απλά, αλλά οι απαντήσεις ακανθώδεις...
Είναι ποτέ δυνατόν κάποιος που διχάζει να κάνει ειρήνη; Είναι ποτέ δυνατόν κάποιος που επιβάλλει τη θέληση του με την ισχύ να κάνει ειρήνη; Είναι ποτέ δυνατόν κάποιος που δεν πιστεύει στη δημοκρατία να κάνει ειρήνη; Είναι ποτέ δυνατόν ένας άνθρωπος με σπιθαμιαίο πνευματικό ανάστημα και ανύπαρκτο ηθικό έρμα να κάνει ειρήνη; Ετούτο εδώ το μικρό κείμενο δίνει απερίφραστα την αυτονόητη απάντηση...
Θύτες ή θύματα; Καταπιεζόμενοι ή καταπιεστές; Ένοχοι ή αθώοι; Τα όρια μεταξύ των δύο συχνά φαίνεται να συγχέονται κι εύκολα μεταλλάσσεται κανείς από το ένα στο άλλο. Τέτοια ερωτήματα γεννιούνται και από την συνεχιζόμενη γενοκτονία που συντελείται στη λωρίδα της Γάζας. Μήπως για όλα τελικώς φταίει η...απάνθρωπη φύση μας;
Ένα κείμενο-μνημόσυνο είναι κι αυτό για έναν ιεραπόστολο, έναν ιεράρχη, έναν πανεπιστημιακό δάσκαλο, έναν θεολόγο, έναν ποιμένα, μα τελικώς πάνω από όλα έναν άνθρωπο του Θεού.
The Web Sphinx 